Fikir Atölyesi...

Uzun zamandır uğraşıp duruyorum, kafamdaki projeleri hayat geçirebilmek ve bir şekilde bunların insanların işine yarayacak şekilde kullanıldığını görebilmek için. Bu süreçte kendimce epey bir para da harcadığımı söyleyebilirim.
Sonunda ise anladım ki, bu tek başıma başarabileceğim bir şey olmaktan çok uzak. Yani belki yine de olabilir, ama birileri el atarsa aslında daha hızlı sonuç alabilirim.
Ve işte bu inançla bir yola çıkmaya karar verdim.

Kararımın adı da, Fikir Atölyesi.

Bu atölye herkese açık.
Atölyenin tek kuralı var, o da mutlaka bir şeyin ucundan tutmak.
Bu ille de para vermek, atölyenin bir projesinde bilfiil çalışmak ya da başlı başına bir proje üretip onu yönetmek olmak zorunda değil.
Atölyede çalışan kişilerle sohbet etmek, onlar için çay-kahve getirmek, bir proje için toplantı notu tutmak ya da happy hour için müzik yapmak bile olabilir.
Yeter ki gönülden olsun, gerçekten iyi yaptığınız bir şeyi yapın.

İnanıyorum ki, yaptıkları şey ne olursa olsun, yaptıklarını iyi yapan insanlar biraraya geldiğinde, ortaya büyük fikirler ve bu büyük fikirlerin büyük uygulamaları ortaya çıkacaktır.

Atölyenin kapısı herkese açık.
Şimdilik atölyenin yeri, Nişantaşı' nda Amerikan Hastanesi' nin alt sokağında.
Daha sonra daha da merkezi bir yere taşımayı planlıyorum atölyeyi, Kadıköy' e mesela.

Atölye ve atölyede yapılabileceklerle ilgili bana bu blogdan, ya da facebook hesabından ulaşılabilir.

Vatana, millete hayırlı olsun...

Seyahat etmek için yaşamak mı, yoksa yaşamak için seyahat etmek mi ?

Haftasonu bir film seyrettim, adı "The Way".

Benim çocukluk dönemlerinde birtakım filmlerini seyrettiğim bir adam vardı, Emilio Estevez diye.
Onun yazdığı ve prodüksiyonunu yaptığı bir film, aynı zamanda filmin yan kararkterlerinden birini - ki aslında hikaye onun üzerine kurulu - kendisi oynuyor.

Hikaye Amerika' da başlıyor.

Yine pek çok filmden kendisini tanıdığımız Martin Sheen, karısı ölmüş bir göz doktoru. Karısının ölümünün ardından üniversitede doktora yapan oğlu - Emilio Estevez - doktorasını bırakıp dünyayı dolaşmaya karar veriyor, ve babasının karşı çıkmalarına rağmen bunu yapmak için herşeyini bırakıp yolculuğa çıkıyor. Gittiği yerlerden de arasıra da olsa babasının muayenehanesini arayıp asistanına notlar bırakıyor.

Bir gün baba golf oynarken cep telefonu çalıyor ve telefonun öbür ucundaki yarım yamalak ingilizce konuşan kişi oğlunun Fransa' nın güneyindeki Camino kasabasından Ispanya' nın kuzeybatısındaki Santiago de Compostela' ya çıktığı yolculuk sırasında yakalandığı bir fırtınada hayatını kaybettiğini söylüyor.
Ve hikaye burada başlıyor....

Baba oğlunun cenazasini almak için Güney Fransa' ya gidiyor, ve daha sonra oğlunun başladığı yolculuğu oğlu için bitirmeye karar veriyor, ve yolda farklı farklı insanlarla tanışıyor, birlikte bir sürü macera yaşıyorlar.

Sonunda baba oğlunun başlayıp da bitiremediği yolculuğu, oğlu için bitiriyor, ve sonrasında da kendi için seyahat etmeye devam ediyor.

Aslında birçoğumuzun yapmak isteyip, ve hatta senede 1, bilemedin 2 hafta tatil yapabilmek için deliler gibi çalıştığı ve işini kaybetmemek uğruna canını dişine taktığı bu dünyada, galiba ruhumuzu beslemeyi çoğu zaman unutuyoruz. Çünkü ruhumuz giydiğimiz pahalı elbiseler, bindiğimiz lüks arabalar ya da içtiğimiz pahalı şaraplarla beslenmiyor. Onun beslendiği tek şey var, o da özgürlük, ve özgürlükten gelen mutluluk, doyum, iç huzur...

İste Verilecektir, Ara Bulacaksın, Kapıyı Çal Açılacaktır...

Galiba gerçekten de işin sırrı bu.
Yani istemeden hiç bir şey olmuyor herhalde.
Ama önemli olan da, ne istediğini bilmek.
Insan bir şey isterken de çok dikkatli olmalı, yoksa istediğini zannettiği şey bir zaman sonra nefret ettiği bir şey haline gelebiliyor şu hayatta.
Benden söylemesi...

Sevdalı Başım...

 

Ah benim sevdalı başım
Ah benim şair telaşım
Ah benim sarhoşluğum
Ah çılgın yüreğim
Sus artık uslandır beni

Kaç okyanus geçtim böyle
Kaç denizde yitip gittim
Kırılmış direkler yırtık yelkenlerle
Kaç seferden yorgun döndüm

Ah benim yaralı ruhum
Ah benim insan kusurum
Ah benim isyanlarım, ah yalnızlıklarım
Gel artık uslandır beni

Ah benim iyimser yanım
Ah benim aldanışlarım
Ah benim kavgalarım
Ah pişmanlıklarım
Sus artık uslandır beni

Bu Yaz Nerelere Gitmeli ki ?...

Aklımda birkaç alternatif var aslında : Foça, Çeşme, Dalyan, Kaş kesinlikle...
Bunlar yurtiçi alternatiflerim. Bir de yurtdışı alternatiflerim var : Sicilya yeniden, Hırvatistan ve Yunanistan...

Müjü de ayarlarsa kendini, bu yaz bolca gezeriz...

Pazartesi sabahı...

Gönül isterdi ki şöööle güneşli bir gün ile haftaya başlayalım, ve bütün hafta da aynen güneşli, huzurlu ve mutlu geçsin.
Hafta yine de mutlu ve huzurlu geçer de, bu güneş ne zaman bizi hatırlar, gerçekten merak ediyorum.
Yine de sanki hava güneşliymiş gibi güzel bir şarkıyla başlayayım diyorum haftaya...

Uzunca bir aradan sonra geri dönmek güzel...

Yazacak o kadar çok şey var ki, her gün yazarsam, yazmaya ara verdiğim dönemin acısını fazlasıyla çıkarırım tahmin ediyorum.

O yüzden artık başlamak lazım, ve yazmaya ara vermemek lazım, ne olursa olsun, mutlaka fırsat yaratmak lazım, tıpkı hayata ve eğlenceye ara vermemek gerektiği gibi...

Çok sık duyarım çevremdeki insanlardan " Bundan sonra yaşamın tadını daha çok çıkaracağım !" ya da " Artık hiçbir şeyi kafaya takmak yok !" gibisinden lafları, özellikle de başlarına gelen bir kayıp ya da üzüntü sonrasında. Ama aradan birkaç gün geçer ve sanki o laflar hiç söylenmemiş gibi eski yaşama yeniden geri dönülür.

Benim için de bu kaçması zor bir gerçeklik, hayatın içinde olan ve beni zaman zaman içine çekmeye çalışan. Hiç kapılmıyor muyum onun gücüne ve içine, tabi ki kapılıyorum. Tek fark, artık ne olduğunun ve nerede olup ne yaptığımın farkında olarak bunu yapıyorum ve iyice derinlere doğru gitmeye başladığımı farkettiğim anda atıveriyorum kendimi tekrar dışarı. Tabi öyle yapınca biraz sarsıcı oluyor ama, yine de bunu yapabildiğim için mutluyum.

Yeni bir başlangıç yaptım hayata. Ve gidebildiğim kadar da gideceğim.
Yol engebeli, hava şartları oldukça sert zaman zaman.
En zor olanı ise, bu yolda yalnız olmak.
Ama bu yalnızlık da bana ayrı bir huzur veriyor, ayrı bir güven....